De herfst is begonnen.
De start van een nieuw seizoen.
Bomen beginnen te verkleuren.
De natuur trekt vast haar gouden pyjama aan.

Normaal betekent dit voor mij maar één ding: de start van een nieuw wandelseizoen. Lange broek aan, dichte schoenen uit de kast en gaan.
Alleen liep dat voor mij net even anders.

In het voorjaar begon ik nog enthousiast aan een nieuw LAW: Het Hanzestedenpad. Van Doesburg naar Kampen langs de IJssel.
Helaas nog niet verder gekomen dan de eerste etappe. Het is me niet gelukt om een combinatie te vinden van vrije dag + geen andere activiteiten + goed wandelweer + fysieke energie + mentale energie.

“Waarom?” hoor ik je denken.
Nou, ‘vrije dag’ lijkt me duidelijk: er moet tenslotte ook gewerkt worden. Ik heb nog steeds de staatsloterij niet gewonnen dus alle dagen vrij, is nog niet op mij van toepassing.
‘Geen andere activiteiten’
Blijkbaar bestaat een leven niet alleen uit wandelen, ook al doe ik soms graag alsof. Ik weet niet hoe het met anderen zit? Maar ik doe ook wel eens wat anders. Een verjaardag vieren, met een vriendin bijpraten, klussen in en om huis, naar de kapper/dokter/tandarts/fysio/sportschool (alleen van dat rijtje word ik soms al moe) en niet te vergeten: tijd met mijn partner doorbrengen, op welke manier dan ook.
‘Goed wandelweer’
Ik ben niet van suiker, dus een enkel buitje kan ik prima hebben. Heb niet voor niets een mooie en vooral fel blauwe regenjas. Maar als de hele dag regen is voorspeld in variaties tussen miezer-regen-hozen, dan vind je mij op de bank met wat te drinken en een boek of tv. Aan de andere kant hadden we deze zomer ook veel dagen die droog, kurkdroog en bloedheet waren. Dan haak ik ook af. Wanneer om 9 uur ’s morgens de wereld al in standje ‘oven’ staat, trek ik de gordijnen dicht en blijf in de schaduw.
‘Fysieke en mentale energie’
In dit verhaal horen ze bij elkaar. Ik heb de prettige leeftijd (55) van de overgang en/of vlak daarna. Mijn lijf en hormonen hebben besloten om dit te vieren met slecht slapen. Of eigenlijk niet-slapen. Als ik slaap, dan doe ik dat prima, het is alleen zo zonde dat het vaak maar een paar uur per nacht is. En als je dan op een vrije dag ook niet kunt uitslapen maar ook gewoon weer om 6 uur wakker bent na een nacht van zo’n drie tot vier uur, dan gaat het mis.

Zo mis dat het beetje energie dat er is alleen maar goed is om niet om te vallen.
Zo mis dat ik amper weet hoe ik mijn ene voet voor de andere kan zetten.
Zo mis dat ik behalve mijn werk en soms het hoognodige andere, niets anders kan doen.
Zo mis dat ik Netflix bijna uitgekeken heb deze zomer.
Zo mis dat ik toch maar naar de huisarts ben gegaan.

Ja, dat zijn de hormonen, dat hoort bij de leeftijd…
Daar heb ik dus minimaal drie keer niets aan. En nu? Wat kan er aan gedaan worden?
Een pilletje, een paar maanden wachten.
Oké, dan wacht ik op resultaat.
Het leek even aan te slaan, maar…
Eh, helaas, niet dus.
Een ander pilletje en een plakkertje dan maar?
Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Een heel klein beetje beter, maar …
Eh, helaas, weer niet.
Ook nu een negatief resultaat. Dubbel negatief omdat de bijwerkingen erbij kwamen. Bijwerkingen die ik bijna erger vond dan het niet slapen.

En toen was ik er klaar mee. Plakker van mijn arm gehaald en pilletjes weggegooid. Ik ga iets anders zoeken. Ik wil niet nóg harder mijn best doen om me beter te voelen. Ik wil vooral weer meer mezelf worden. Maar hoe dan?
Tijdens mijn zoektocht kwam ik iets tegen waar ik nog nooit van had gehoord: psychosomatische fysiotherapie. Gericht op de wisselwerking tussen lichaam en geest. Dus vooruit, weer iets nieuws proberen.
De eerste afspraak staat gepland. Pas over vier weken. Dus of het gaat helpen? Geen idee.

Maar ondertussen gebeurt er iets dat ik niet had verwacht.
Ik ben nu ruim twee weken zonder kunstmatige hormonen, de bijwerkingen zijn bijna weg en ik slaap meer en dus beter. Het is zeker nog niet optimaal, maar ik krijg weer zin in van alles en zeker ook in het wandelen.

En ergens begon het weer te kriebelen.
Niet meteen in mijn benen, eerst in mijn hoofd.
Ik begon weer actief wandelavonturen van anderen op Instagram te lezen.
Wandelavonturen die er mooi, leuk of interessant uitzien.
Wandelavonturen die op mijn tbw (To Be Walked) komen.
Wandelavonturen die maken dat ik weer zin krijg in wandelen.
Wandelavonturen die zorgen dat ik nog meer verhalen ga lezen.
Wandelavonturen die maken dat ik nieuwe mensen en plekken ontdek.
Wandelavonturen die maken dat ik nog meer zin krijg in alles.

En nu, hoe is het nu?
Het weer is goed, de fysieke en vooral mentale energie is volop aanwezig.
Alleen de tijd, drukke periode op werk, vrij nemen is geen optie.
En toevallig ook een drukke tijd vol met andere activiteiten.
Ik tel de dagen af.
Nog twee weken, dan ga ik op stap.
Dan heb ik vakantie en tijd om te wandelen.
Iedere dag komt een stapje dichterbij.
Iedere dag kom ik een stapje verder.
Iedere dag.
Stap voor stap.

Maandenlang niet gewandeld, wel meters gemaakt.