Amersfoort – Nijkerk (9,96 km)
Het weer is weer mooi. Vandaag ben ik daar extra blij om, de etappe lijkt op papier wat minder mooi te zijn: Van Amersfoort Schothorst naar Nijkerk. Het is niet zo’n lange etappe, een kleine 10 kilometer, maar gaat grotendeels door bebouwd gebied.
Na ’s ochtends eerst een paar uur gewerkt te hebben stap ik in de auto, rij naar Nijkerk en trein naar Amersfoort Schothorst. wat ik vanuit de trein zie, bevestigd mijn vermoedens: veel bebouwing, veel verhard lopen. Hopelijk kan in regelmatig van het pad afwijken.
Vanaf station Schothorst pak ik de route weer op. Langs het fietspad, langs het spoor.
Ik heb besloten om, ondanks de meer saaie route, bewust te gaan zoeken naar de leuke of mooie dingen onderweg.
Wanneer ik langs de IKEA loop, bedenk ik me of het al tijd is voor lunch. Iets met Zweedse gehaktballetjes. Van mijn maag hoeft dat nog niet, dus nadat ik nog een keer naar de ballenbak gezwaaid heb, loop ik verder. Onder (weer) een snelweg door. Deze keer is dat de A1. Die heb ik al vaker gezien en dit is de laatste keer op het Westerborkpad. Ik ga naar het noorden, de A1 gaat verder naar het westen (of oosten, net van welke kant je komt).
In Hooglanderveen zie ik dan toch gelukkig wat meer groen dan alleen het gras langs het fietspad. In het park kan ik zelfs een stuk naast het pad lopen.
Amersfoort en Nijkerk zijn door de jaren heen behoorlijk in elkaars richting gegroeid, waarbij vooral Amersfoort flinke groeistuipen heeft gehad. Oude kernen zoals Hooglanderveen, zijn bijna volledig opgeslokt door de nieuwbouw. Her en der zijn de sporen van de originele dorpen nog terug te vinden, zoals een oud huisje of een schapenwei middenin een woonwijk.
Her en der zie ik de lenteknoppen en lentekleuren in het groen en na de A28 te hebben gekruist, loop ik de grens met Gelderland over. Dat zal dan ook wel de reden zijn waarom Amersfoort hier ‘stopt’. Het is niet alleen een gemeentegrens, zelf een provinciegrens.
Het volgende gedeelte richting Nijkerk bestaat (nog steeds) uit lange rechte weg, soms naast het spoor, soms over het spoor. Inspirerend? Niet persé. Maar met muziek in mijn oren en de zon op mijn gezicht is het goed te doen. In elk geval geen grote nieuwbouw hier, maar boerderijen en vrijstaande huizen. Meer ruimte, meer lucht, meer licht.
In Nijkerk is natuurlijk ook alles verhard (duh) maar hier is veel leuks te zien. Een leuk klein stadje/dorpje dat op deze zonnige donderdagmiddag vol leven zit.
Onderweg zie ik leuke stadsgezichten, een stadswatertje, een stadsgedicht en olifanten. Dat laatste ga ik thuis maar eens opzoeken. Waarom zie ik op verschillende plekken toch olifanten in verschillende kleuren en groottes? Het is niet zo dat dit een lokaal inheems dier is… (Thuis heb ik het inderdaad opgezocht, het is een kunstproject dat dit voorjaar in Nijkerk is gestart en aansluit bij de Elephant Parade: een internationale kunstexpositie die aandacht vraagt voor de bescherming van Aziatische olifanten.)
Bij het station aangekomen staat de teller op 9.96 km. Weer een stukje verder op het pad.
