Overdenking na afloop

Het is nu een week na ons bezoek aan het voormalig kamp Westerbork.

De volledige wandeling heeft een blijvende indruk op mij gemaakt. Minder life-changing dan de Camino vorige jaar. Wel een ervaring die ik nooit meer zal vergeten.

Op 5 mei heb ik onderstaande tekst op Facebook geplaatst:

Het weekend dat we de oorlog(en) herdenken en onze vrijheid vieren, is ook het weekend dat ik mijn wandeltocht over het Westerborkpad heb afgerond.
Langs de spoorlijn waarover de Joden vanuit Amsterdam naar Westerbork werden afgevoerd, heb ik veel beleefd.
Ik heb nieuwe feiten over de oorlog geleerd.
Ik heb ontroerende verhalen gehoord.
Ik heb mooie ontmoetingen gehad.
Kippenvel, tranen, opluchting, geluk, het kwam allemaal voorbij.
De tweede wereldoorlog is voorbij.
De bezetting van Nederland is voorbij.
We zijn vrij.
Zijn we vrij?
Wanneer elders in de wereld de oorlogen doorgaan?
Wanneer we op 4 mei zeggen ” dit nooit meer”
Wanneer we onze ogen sluiten voor wat gebeurd?
Zijn wij vrij?
Wanneer anderen dit niet ervaren?
Wanneer mensen op grond van geloof, geslacht, geboortegrond bedreigd worden?
Wanneer anderen zich niet vrij voelen,
Mogen wij onszelf dan vrij noemen?

Praktische zaken
De oplettende lezer heeft het gemerkt: niet alle etappes heb ik gelopen.
De reden hiervoor is dat ik persé op 3 mei in het voormalig kamp wilde aankomen en ik daar mijn planning op gemaakt heb.
Deze bleek toch iets té krap te zijn en liet weinig tot geen ruimte voor regen-, werk- of geen zin- dagen.
Door het en der een etappe over te slaan heb ik 3 mei wel gehaald. Daar ging het me om.
En de reden om bepaalde etappes nog niet te doen? Voor mij heel duidelijk.
Heel stedelijk: etappe 6, 9, 19, 20
Bekend wandelgebied war ik vaker kom: etappe 13, 14
Krapte in tijd: etappe 16, 17, 18

Ik ga ze nog wel lopen of fietsen om het helemaal compleet te maken.